Wentylacja basenów krytych — obliczenia według VDI 2089, nawiew na szyby i ochrona antykorozyjna

Wentylacji hali basenowej nie powinno się dobierać wyłącznie na
podstawie kubatury i założonej liczby wymian powietrza. Największym
obciążeniem jest wilgoć powstająca wskutek parowania, a jej ilość
zmienia się wraz z temperaturą wody, temperaturą i wilgotnością
powietrza, powierzchnią niecki, liczbą użytkowników oraz pracą atrakcji
wodnych.

Ta sama centrala musi jednocześnie:

• usuwać wilgoć i zanieczyszczenia powietrza,
• utrzymywać odpowiednią temperaturę,
• chronić przeszklenia i konstrukcję przed kondensacją,
• zapewniać komfort osób wychodzących z wody,
• pracować oszczędnie przy pełnym obciążeniu i po zamknięciu
  basenu,
• być odporna na środowisko wilgotne, zawierające związki chloru.

Dlatego projekt rozpoczyna się od bilansu wilgoci i ciepła oraz
analizy przegród budowlanych. Liczba wymian jest dopiero wynikiem tych
obliczeń i służy jako wartość kontrolna, a nie podstawowa metoda
doboru.

Jaka norma opisuje
wentylację basenów?

Najważniejszym europejskim opracowaniem technicznym jest VDI
2089 Blatt 1:2023-09 „Technische Gebäudeausrüstung von Schwimmbädern —
Hallenbäder”, wraz ze sprostowaniem z 2024 r. Wytyczna obejmuje
instalacje ogrzewania, wentylacji, sanitarną i elektryczną w krytych
pływalniach. Dotyczy nowych obiektów i modernizacji, a jej metody można
odpowiednio stosować także do basenów hotelowych oraz prywatnych.

VDI 2089 nie jest w Polsce rozporządzeniem ani automatycznie
obowiązującą Polską Normą. Jest uznaną regułą wiedzy technicznej i może
stać się wymaganiem projektu lub kontraktu, gdy zostanie w nich
przywołana. Niezależnie od tego instalacja musi spełnić polskie „Warunki
techniczne”, w szczególności § 147–154 dotyczące jakości środowiska
wewnętrznego, wymiany powietrza, kierunku przepływu, regulacji i odzysku
ciepła.

Jakość powietrza jest również związana z jakością wody.
Rozporządzenie Ministra Zdrowia dotyczące wody na pływalniach reguluje
parametry i kontrolę wody, ale sprawna wentylacja nie naprawi błędnej
technologii uzdatniania. Jeżeli w wodzie powstaje nadmierna ilość
ubocznych produktów dezynfekcji, zwiększanie wentylacji jedynie łagodzi
objawy i podnosi zużycie energii.

Najpierw parowanie,
później ilość powietrza

Parowanie zachodzi wskutek różnicy między ciśnieniem pary nasyconej
nad powierzchnią wody a ciśnieniem cząstkowym pary wodnej w powietrzu
hali. Im cieplejsza woda, bardziej suche powietrze oraz bardziej
wzburzona powierzchnia, tym większy strumień wilgoci.

Uproszczony zapis metody VDI ma postać:

$$\dot m_D = \frac{\beta \cdot A_B \cdot (p_{D,W}-p_{D,L})}{R_D \cdot T}$$

gdzie:

• $\dot m_D$
  — strumień odparowanej wody, kg/h,
• $\beta$
  — współczynnik przejmowania masy zależny od sposobu użytkowania niecki,
  m/h,
• $A_B$
  — powierzchnia lustra wody lub powierzchnia odniesienia, m²,
• $p_{D,W}$
  — ciśnienie pary nasyconej przy temperaturze wody, Pa,
• $p_{D,L}$
  — ciśnienie cząstkowe pary wodnej w powietrzu hali, Pa,
• $R_D = 461{,}52$
  J/(kg·K) — indywidualna stała gazowa pary wodnej,
• $T$
  — średnia bezwzględna temperatura wody i powietrza, K.

Współczynnika
$\beta$
nie należy wybierać „na oko”. Inna wartość dotyczy przykrytej niecki
poza godzinami pracy, inna spokojnego basenu hotelowego, a jeszcze inna
basenu rekreacyjnego z falą, gejzerami i dużą liczbą użytkowników.
Aktualne wartości i współczynniki dla atrakcji należy przyjąć z
zakupionego egzemplarza VDI 2089 oraz założeń technologii basenowej.

Od wilgoci do
wymaganej ilości powietrza

Jeżeli wilgoć usuwana jest za pomocą powietrza zewnętrznego, wymagany
strumień masowy suchego powietrza można obliczyć z bilansu:

$$\dot m_{air} = \frac{\dot m_D}{x_L-x_Z}$$

gdzie
$x_L$
jest zawartością wilgoci w powietrzu hali, a
$x_Z$
— w powietrzu nawiewanym po jego przygotowaniu. W opracowaniach opartych
na VDI 2089 spotyka się projektową różnicę zawartości wilgoci około
5,3 g/kg suchego powietrza, ale każdorazowo trzeba ją
sprawdzić dla przyjętego stanu powietrza zewnętrznego, sposobu odzysku
ciepła i pracy osuszacza.

W centrali z pompą ciepła lub sekcją osuszania część wilgoci jest
skraplana wewnątrz urządzenia. Wtedy strumień powietrza zewnętrznego nie
musi przenosić całego obciążenia wilgoci, ale nadal musi zapewniać
jakość powietrza i usuwanie zanieczyszczeń. Osuszanie
recyrkulacyjne nie jest zamiennikiem powietrza świeżego.

Całkowity nawiew do hali może być z kolei większy niż strumień
wynikający wyłącznie z bilansu wilgoci, ponieważ musi jeszcze ogrzać
przeszklenia, pokryć straty ciepła i wytworzyć właściwy przepływ w całym
pomieszczeniu.

Przykład orientacyjny

Przyjmijmy nieckę o powierzchni 250 m², wodę o temperaturze 28°C,
powietrze 30°C i wilgotność względną 60%. Dla przykładowego
współczynnika
$\beta = 21$
m/h otrzymujemy w przybliżeniu:

• ciśnienie pary nasyconej przy 28°C: 3774 Pa,
• ciśnienie cząstkowe w hali: około 2542 Pa,
• odparowanie: około 46,4 kg/h,
• przy różnicy zawartości wilgoci 5,3 g/kg: około 8750 kg/h
  suchego powietrza,
• przy gęstości 1,15 kg/m³: około 7600 m³/h powietrza
  zewnętrznego.

To przykład pokazujący sposób liczenia, a nie gotowy dobór centrali.
W rzeczywistym projekcie trzeba dodać atrakcje, użytkowników, inne
niecki, osuszanie mechaniczne, zyski i straty ciepła, wymagania
higieniczne oraz najbardziej niekorzystne stany letni i zimowy.

1. Warunki
temperatura wody i hali, wilgotność, powierzchnia niecek

2. Parowanie
niecki, ludzie, jacuzzi i atrakcje wodne

3. Bilans
wilgoć, ciepło, świeże powietrze i punkt rosy

4. Dobór
centrala, osuszanie, odzysk ciepła i dystrybucja

Dlaczego same
„wymiany na godzinę” nie wystarczą?

Wskaźnik wymian określa stosunek strumienia powietrza do kubatury
hali:

$$n = \frac{\dot V}{V_{hali}}$$

Dwie hale o tej samej kubaturze mogą jednak mieć zupełnie inne
obciążenia. Jedna może zawierać przykrytą nieckę prywatną, druga ciepłe
jacuzzi i wodospad. Dobór tej samej liczby wymian dla obu obiektów byłby
błędem.

Prawidłowo sprawdza się co najmniej cztery niezależne kryteria:

1. Bilans wilgoci — parowanie z niecek, mokrych
   posadzek, ludzi i atrakcji.
2. Bilans ciepła — ogrzewanie hali, straty przez
   przegrody, nasłonecznienie i zyski technologiczne.
3. Jakość powietrza — liczba osób oraz usuwanie
   zapachów i produktów ubocznych dezynfekcji.
4. Dystrybucja powietrza — ochrona przeszkleń,
   eliminacja stref martwych i brak przeciągów.

Dopiero największy wymagany strumień, po sprawdzeniu wszystkich
stanów pracy, wyznacza wielkość układu.

Temperatura wody,
powietrza i wilgotność

VDI 2089 zaleca podczas użytkowania utrzymywanie temperatury
powietrza w strefie niecki około 2–4 K powyżej temperatury
wody, przy czym temperatura powietrza nie powinna przekraczać
około 34°C. Ogranicza to parowanie i efekt wychłodzenia
mokrej skóry.

Orientacyjne zakresy zależne od funkcji przedstawiają się
następująco:

Rodzaj niecki	Typowa temperatura wody	Uwagi projektowe
Basen sportowy	24–27°C	Duża aktywność użytkowników; zbyt wysoka temperatura pogarsza komfort wysiłku
Basen publiczny i rekreacyjny	26–28°C	Parowanie silnie zależy od liczby osób i atrakcji
Basen hotelowy lub prywatny	26–30°C	Często dłuższe okresy bez użytkowników; warto stosować przykrycie
Basen terapeutyczny	30–36°C	Wysokie parowanie i szczególne wymagania komfortu
Jacuzzi / spa	36–40°C	Bardzo wysokie ciśnienie pary; napowietrzanie wymaga osobnego składnika bilansu

W hali basenowej najczęściej utrzymuje się wilgotność względną około
50–60%. Zbyt wysoka zwiększa ryzyko kondensacji,
korozji i rozwoju mikroorganizmów. Zbyt niska przyspiesza parowanie,
zwiększa moc osuszania i powoduje intensywne wychładzanie osób
wychodzących z wody.

Samo wskazanie wilgotności względnej nie wystarcza. O ryzyku
kondensacji decyduje punkt rosy i temperatura każdej
powierzchni. VDI 2089 wiąże dopuszczalną zawartość wilgoci z jakością
izolacji obudowy; w opracowaniach branżowych pojawia się zakres około
14,3–17,2 g/kg. Wyższą wartość można przyjąć dopiero po analizie mostków
cieplnych, przeszkleń i szczelności warstw budowlanych.

Jacuzzi jest osobnym
źródłem wilgoci

Jacuzzi nie powinno być liczone wyłącznie jak spokojna powierzchnia
wody. Temperatura jest wyższa, a powietrze wtłaczane przez dysze
wychodzi z wody bliskie nasycenia. Dodatkowy strumień pary od
napowietrzania można opisać bilansem:

$$\dot m_{D,A} = \dot m_L \cdot (x_{sat,W}-x_L)$$

gdzie
$\dot m_L$
jest strumieniem masy powietrza doprowadzanego do dysz,
$x_{sat,W}$
— zawartością pary w powietrzu nasyconym przy temperaturze wody, a
$x_L$
— zawartością pary w hali. Ten składnik trzeba dodać do parowania z
powierzchni niecki.

Jak atrakcje wodne
zwiększają parowanie?

Atrakcje zwiększają powierzchnię kontaktu wody z powietrzem,
wzburzają lustro i stale odnawiają warstwę graniczną nad wodą.
Największy wpływ mają:

• fale i rwąca rzeka,
• wodospady, grzybki i kurtyny wodne,
• gejzery denne i masaże powietrzne,
• dysze jacuzzi,
• zjeżdżalnie oraz otwarte koryta,
• brodziki o dużej powierzchni i małej głębokości,
• intensywna liczba kąpiących się.

Każdą atrakcję należy wpisać do zestawienia wraz z powierzchnią,
czasem pracy i sposobem napowietrzania. Jeżeli pracuje okresowo,
automatyka centrali może przechodzić w tryb zwiększonej wydajności wraz
z jej uruchomieniem. Nie należy jednak pomijać atrakcji tylko dlatego,
że nie działa bez przerwy — projekt powinien obsłużyć rzeczywisty stan
maksymalny.

Przykrycie lustra poza godzinami pracy jest jednym z
najskuteczniejszych sposobów redukcji parowania. Tryb nocny centrali
można obniżyć dopiero po zamknięciu pokrywy i potwierdzeniu, że
wilgotność oraz temperatura przegród pozostają bezpieczne.

Dlaczego nawiew
kieruje się na przeszklenia?

Szyby są zazwyczaj najchłodniejszą dużą powierzchnią hali. Gdy
temperatura ich powierzchni spadnie poniżej punktu rosy, pojawi się
kondensacja. Woda na profilach powoduje zabrudzenia, rozwój
mikroorganizmów i korozję elementów mocujących.

Dlatego wzdłuż fasady stosuje się nawiewniki liniowe
montowane przy dolnej krawędzi przeszklenia. Strumień ciepłego,
osuszonego powietrza płynie ku górze po szybie i:

• podnosi temperaturę wewnętrznej powierzchni,
• rozbija opadający strumień chłodnego powietrza,
• ogranicza kondensację,
• poprawia komfort przy fasadzie,
• eliminuje martwą strefę między niecką a przeszkleniem.

Nawiewnika nie dobiera się wyłącznie do długości szyby. Trzeba
sprawdzić zasięg strugi, jej przyczepność do powierzchni, temperaturę
nawiewu, prędkość w strefie ludzi oraz opór kratki. Zbyt mały strumień
nie ochroni górnej części fasady, a zbyt szybki może powodować hałas i
przeciąg.

Powietrza nie należy prowadzić poziomo tuż nad lustrem wody. Taka
struga odnawia warstwę graniczną i zwiększa parowanie. Głównym zadaniem
nawiewu obwodowego jest omywanie przegród, nie wzburzanie powierzchni
basenu.

Wywiew i jakość powietrza
nad wodą

Wywiew powinien przechwytywać wilgoć i zanieczyszczenia bez tworzenia
krótkiego obiegu z nawiewem. Sam wywiew pod stropem może pozostawić
słabo wentylowaną warstwę w strefie oddychania przy wodzie. Z kolei
wywiew wyłącznie nisko jest narażony na zalanie i korozję.

Podział wywiewu na strefę wysoką i odpowiednio zabezpieczone punkty
bliżej niecki może być korzystny, ale wymaga analizy geometrii hali,
źródeł zanieczyszczeń i możliwości serwisowych. Nie wolno opierać
projektu na uproszczeniu, że chloraminy są „ciężkim gazem” i zawsze
zalegają przy posadzce. O ich rozkładzie decydują temperatura, ruch
powietrza, ludzie i praca atrakcji.

Hala basenowa powinna mieć kontrolowany bilans względem sąsiednich
stref suchych, aby wilgotne i agresywne powietrze nie migrowało do
hotelu, szatni ani przestrzeni konstrukcyjnych. Podciśnienie nie może
jednak zasysać niekontrolowanie zimnego powietrza przez nieszczelności
obudowy.

Wentylacja saun i łaźni
parowych

Sauna sucha, sauna mokra i łaźnia parowa nie powinny być traktowane
jak jeden rodzaj pomieszczenia ani automatycznie podłączane do układu
hali basenowej.

Sauna sucha

Producenci pieców saunowych często przyjmują około 6 wymian
powietrza na godzinę jako punkt wyjścia. W układzie
mechanicznym nawiew lokalizuje się zazwyczaj nad piecem lub w jego
pobliżu tak, aby świeże powietrze mieszało się z unoszącym się ciepłem,
a wywiew — po przeciwnej stronie, niżej. Dokładne położenie zależy od
typu pieca i instrukcji producenta.

Projekt musi uwzględniać:

• liczbę użytkowników i zapotrzebowanie na świeże powietrze,
• odporność elementów na wysoką temperaturę,
• brak zimnej strugi na ławkach,
• możliwość intensywnego osuszenia pomieszczenia po pracy,
• wymagania producenta pieca oraz ochrony przeciwpożarowej.

Nie należy bezrefleksyjnie umieszczać nawiewu i wywiewu przy
podłodze. Może powstać krótki obieg, podczas gdy strefa głowy
użytkowników pozostanie słabo wentylowana.

Łaźnia parowa

Łaźnia pracuje przy niemal nasyconym powietrzu i wymaga materiałów
całkowicie odpornych na wilgoć. Wywiew oraz przewody powinny być
wykonane ze spadkiem i możliwością odprowadzenia kondensatu. Instalację
należy oddzielić od sauny suchej i od stref, do których nie wolno
przenosić wilgoci oraz aromatów.

Strefy schładzania i
prysznice

Prysznice, wytwornice lodu i strefy odpoczynku mają inne warunki niż
kabina sauny. Wentylacja powinna prowadzić powietrze od stref czystszych
i suchszych do mokrych, a następnie usuwać je na zewnątrz. Nagłe zrzuty
pary po otwarciu drzwi trzeba uwzględnić przy rozmieszczeniu
wywiewów.

Kanały wentylacyjne
w środowisku basenowym

Powietrze basenowe jest wilgotne i może zawierać agresywne związki
chloru. Ocynkowana blacha bez dodatkowego zabezpieczenia często okazuje
się niewystarczająca. Korozja zaczyna się na ciętych krawędziach,
połączeniach, śrubach, rewizjach i miejscach uszkodzonych podczas
montażu.

Co naprawdę oznacza klasa C4?

PN-EN ISO 12944-2 klasyfikuje środowiska korozyjne. C4
oznacza wysoką korozyjność atmosferyczną, ale nie jest nazwą
farby ani prostym wymaganiem „pomalować dwa razy”. Aby uzyskać trwałość
odpowiadającą projektowanemu środowisku, należy określić kompletny
system:

• materiał kanału i stan podłoża,
• sposób odtłuszczenia i przygotowania powierzchni,
• kompatybilny grunt,
• rodzaj oraz liczbę warstw,
• nominalną łączną grubość suchej powłoki,
• dodatkowe zabezpieczenie krawędzi i spoin,
• wymagany okres trwałości systemu,
• kontrolę grubości, przyczepności i ciągłości,
• sposób napraw miejsc uszkodzonych na budowie.

W wyjątkowo agresywnych strefach, zwłaszcza przy stałej kondensacji,
bezpośrednim kontakcie z aerozolem solankowym albo złej wentylacji
przestrzeni technicznej, kategoria C4 może być niewystarczająca. Wtedy
trzeba rozważyć C5, elementy ze stali nierdzewnej odpowiedniego gatunku,
aluminium zabezpieczone systemowo lub tworzywa — po analizie chemicznej
i pożarowej.

Dlaczego
kanał maluje się od środka i od zewnątrz?

Od środka kanał ma kontakt z wilgotnym powietrzem
basenowym oraz z kondensatem powstającym podczas zmian trybu pracy.
Od zewnątrz jest narażony na atmosferę hali lub
przestrzeni podsufitowej, pył zawierający związki chloru oraz
kondensację na chłodniejszych fragmentach.

Dwustronna powłoka epoksydowa tworzy ciągłą barierę między stalą a
środowiskiem, ma dobrą odporność chemiczną i wysoką przyczepność do
prawidłowo przygotowanego podłoża. Sama nazwa „epoksyd” nie wystarcza —
system musi być przeznaczony do podłoża ocynkowanego lub stalowego i do
przewidywanego środowiska.

Dlaczego
kanały nad sufitem również zabezpiecza się z zewnątrz?

Sufit podwieszany nie oddziela szczelnie przestrzeni technicznej od
hali. Ciepłe i wilgotne powietrze przenika przez szczeliny, rewizje i
oprawy wskutek różnicy ciśnienia oraz ruchu konwekcyjnego. Jeżeli nad
sufitem jest chłodniej, lokalna temperatura zewnętrznej powierzchni
kanału lub jego izolacji może spaść poniżej punktu rosy.

Nie jest to „gwałtowna dyfuzja przez blachę kanału” — stal jest dla
pary praktycznie szczelna. Problemem jest transport wilgotnego powietrza
przez nieszczelności oraz dyfuzja pary przez warstwy izolacji i ich
połączenia. Dlatego potrzebne są jednocześnie:

• zewnętrzna powłoka antykorozyjna kanału,
• izolacja cieplna o prawidłowej grubości,
• ciągła, szczelna paroizolacja po ciepłej stronie układu,
• szczelne połączenia płaszcza na kolanach, rewizjach i
  podwieszeniach,
• ograniczenie napływu wilgotnego powietrza do przestrzeni nad
  sufitem.

Farba epoksydowa zabezpiecza metal, ale nie zastępuje
izolacji ani paroizolacji.

Dlaczego
nie wolno przewiercać kanałów po malowaniu?

Wiercenie po wykonaniu powłoki:

• zrywa ciągłość warstwy epoksydowej,
• odsłania stal na krawędzi otworu,
• wprowadza opiłki, które szybko korodują,
• tworzy szczelinę kapilarną pod podkładką lub wkrętem,
• może odspoić powłokę wokół otworu,
• uniemożliwia utrzymanie deklarowanej trwałości bez naprawy
  systemowej.

Otwory, króćce, rewizje, wsporniki i mocowania należy zaprojektować
oraz wykonać przed przygotowaniem powierzchni i malowaniem. Jeżeli
modyfikacja na budowie jest nieunikniona, miejsce trzeba oczyścić,
przygotować i odtworzyć pełny system powłokowy zgodnie z kartą
techniczną producenta — samo zamalowanie łba wkrętu pędzlem nie jest
równoważne.

Powłoka zewnętrzna — ochrona przed wilgotnym powietrzem nad sufitem i kondensacją

Podłoże stalowe — przygotowane, odtłuszczone i zabezpieczone zgodnie z systemem producenta

Powłoka wewnętrzna — bariera przed wilgocią, kondensatem i związkami chloru

Warunek trwałości: zabezpieczenie krawędzi, spoin, otworów i mocowań oraz brak przewiercania gotowej powłoki bez jej systemowej naprawy.

Dobre
praktyki wykonawcze dla instalacji basenowej

• Centrale, wymienniki, tace ociekowe, śruby i konstrukcje wsporcze
  dobierać do środowiska basenowego, a nie jak do zwykłej wentylacji
  komfortowej.
• Unikać materiałów tworzących niekorzystne pary galwaniczne; stosować
  zgodne systemowo łączniki i podkładki.
• Wszystkie cięte krawędzie, naroża, spoiny i miejsca montażowe
  traktować jako strefy podwyższonego ryzyka.
• Przewody prowadzić ze spadkiem tam, gdzie może pojawić się
  kondensat, oraz przewidzieć bezpieczne odwodnienie.
• Rewizje umieszczać w miejscach dostępnych, a ich uszczelki dobierać
  do temperatury, wilgoci i chemii basenowej.
• Nie prowadzić wyrzutni tak, aby wilgotne powietrze było zasysane z
  powrotem przez czerpnię albo osiadało na elewacji.
• Czerpnię chronić przed aerozolem z wież chłodniczych i wyrzutni
  technologicznych.
• Po montażu wykonać pomiary strumieni, ciśnień, temperatury i
  wilgotności oraz sprawdzić pracę w trybach: użytkowanie, noc, atrakcje,
  osuszanie i awaria.
• Przed odbiorem skontrolować ciągłość powłoki i naprawić każde
  miejsce uszkodzone podczas transportu, montażu lub regulacji.

Automatyka, która
naprawdę oszczędza energię

Basen nie powinien pracować przez całą dobę na jednym wydatku.
Centrala powinna reagować na:

• wilgotność lub zawartość wilgoci w powietrzu,
• temperaturę hali, wody i nawiewu,
• punkt rosy oraz temperaturę krytycznych przegród,
• tryb użytkowania niecek i atrakcji,
• położenie pokrywy basenu,
• jakość powietrza i wymagany udział powietrza zewnętrznego,
• temperaturę i wilgotność powietrza zewnętrznego.

W trybie nocnym można ograniczyć powietrze zewnętrzne i całkowity
nawiew, ale tylko do poziomu zapewniającego ochronę przegród. Przy
ciepłej i wilgotnej pogodzie letniej samo zwiększanie udziału powietrza
zewnętrznego może pogorszyć osuszanie — wtedy potrzebna jest pompa
ciepła lub inna aktywna sekcja chłodząco-osuszająca.

Odzysk ciepła powinien obejmować nie tylko powietrze wywiewane. W
zaawansowanych centralach ciepło skraplania pary może ogrzewać powietrze
nawiewane lub wodę basenową. O opłacalności decyduje jednak cały profil
pracy obiektu, nie tylko sprawność katalogowa.

Najczęstsze błędy

• dobór centrali na podstawie arbitralnych wymian powietrza,
• pominięcie jacuzzi, atrakcji i maksymalnej liczby użytkowników,
• brak trybu dla przykrytej niecki,
• nawiew skierowany poziomo nad lustrem wody,
• brak ciągłego nawiewu wzdłuż wysokich przeszkleń,
• nieuwzględnienie punktu rosy na mostkach cieplnych,
• łączenie sauny i łaźni parowej ze wspólnym układem bez analizy,
• wykonanie kanałów tylko z blachy ocynkowanej,
• malowanie wyłącznie wewnętrznej powierzchni kanału,
• uszkadzanie gotowej powłoki wkrętami i otworami na budowie,
• izolacja bez szczelnej paroizolacji,
• brak dostępu do rewizji, tac ociekowych i filtrów,
• recyrkulacyjne osuszanie bez wymaganej ilości świeżego
  powietrza,
• próba usunięcia zapachu chloru samą wentylacją bez kontroli
  technologii wody.

Podsumowanie

Prawidłowa wentylacja basenu jest wynikiem kilku bilansów, a nie
jednej liczby wymian. Najpierw oblicza się parowanie każdej niecki i
atrakcji, następnie wymagane osuszanie, powietrze świeże, bilans cieplny
oraz strumień potrzebny do ochrony przeszkleń. Osobno projektuje się
sauny, łaźnie, prysznice i zaplecze.

Równie ważne jak dobór centrali jest wykonanie kanałów. Środowisko
basenowe wymaga kompletnego systemu antykorozyjnego, zabezpieczenia obu
stron kanału, nieprzerwanej paroizolacji i montażu bez przypadkowego
uszkadzania powłok.

Sprawdź także: Instalacje wentylacji — projekt i wykonanie |
Kontakt z Santier

Normy, przepisy i źródła

1. VDI
   2089 Blatt 1:2023-09 — Techniczne wyposażenie krytych pływalni oraz
   sprostowanie VDI 2089 Blatt 1 Berichtigung:2024-01.
2. DIN
   Media — opis zakresu VDI 2089 Blatt 1:2023-09.
3. Rozporządzenie w
   sprawie warunków technicznych budynków — tekst jednolity, Dz.U. 2022
   poz. 1225, w szczególności § 147–154.
4. Rozporządzenie
   Ministra Zdrowia w sprawie wymagań dla wody na pływalniach.
5. ISO 12944-2:2017 —
   klasyfikacja środowisk korozyjnych; norma potwierdzona jako aktualna
   w 2023 r., obecnie przygotowywana jest jej kolejna rewizja.
6. Bundesverband
   Schwimmbad & Wellness — wymagania dla wentylacji basenów prywatnych,
   wydanie 04/2025 — przykłady obliczeń parowania, powietrza i
   jacuzzi.
7. WOLF
   — omówienie obliczeń i parametrów według VDI 2089.
8. Harvia
   — wytyczne wentylacji sauny.

Artykuł ma charakter techniczno-informacyjny i nie zastępuje
projektu. Wartości współczynników należy każdorazowo potwierdzić w
aktualnym, legalnie pozyskanym wydaniu VDI 2089 oraz w dokumentacji
producentów urządzeń. Dobór powłoki antykorozyjnej wymaga specyfikacji
kompletnego systemu zgodnego z przewidywanym środowiskiem i okresem
trwałości.